به آسمان خیره می شوی

   ستاره می خندد    

     باد در گوش شب نجوا می کند

       ماه می فهمد

             من می بینم

             نبضم تند می شود

               تو بغض میکنی

                  آسمان می گرید

                    من دلم می گیرد

من ، تو ، آسمان ، هر سه یکدیگر را می فهمیم

چه تفاهم پاکی...

امشب وقتی خیالت به تنهاییم نیشخند زد ،

دیدم حتی سایه ام مرا در زیر باران تنها رها میکند.

من مانده ام و غم تو و یک آسمان باران،

وقتی بعد از چند ساعت غمت در جدال با غرورم کم آورد

و آسمان باریدنش را بس کرد ،

باز سنگینی نگاهت را حتی از فرسنگها دورتر احساس کردم

تو همچنان به آسمان خیره مانده ای

بیهوده تلاش می کنی

تو راز چشمهای مرا تا من نخواهم هرگز نخواهی فهمید...

  RSS